Als Ivar Soerka door het centrum van Almere loopt, lijkt het wel of hij de plaatselijke bekende Nederlander is. Waar hij gaat of staat, mensen groeten hem of ze maken even een praatje. Soerka geniet er zichtbaar van. Een handige eigenschap om ook om te gaan met sommige lastige klanten: de hangjongeren die het verkeerde pad op dreigen te gaan.

Wie zijn uw klanten, zoals u ze noemt?

"Een groep moeilijk te bereiken jongens met een crimineel verleden. Ze staan vaak niet open voor hulpverlening. Die is er dus wel, maar ze kunnen alleen geholpen worden als ze het zelf ook willen. Sommigen zijn al heel diep in de problemen geraakt door bijvoobeeld schulden of drugsverslaving. Ze hebben dan een stadium bereikt waarop het best lastig is om ze weer op het rechte pad te krijgen."

"Ze willen het niet eens. Ik kom wel met ze in contact. Collega's ook wel, maar het gaat wel moeizaam. Meestal gaat het mij wat makkelijker af omdat ik hun taal spreek. Dat geeft een gevoel van herkenning. Maar ik blijf natuurlijk ook een politieagent in hun ogen. Dat kan het ook heel moeilijk maken."

"Dat zijn de jongeren die niet meer beseffen dat ze over de schreef gaan. De meesten weten donders goed wat wel en niet kan. Niet meer te redden zijn ze. Dan kun je ze alleen nog maar heel hard aanpakken: de repressieve aanpak. Dat is inherent daaraan. Maar de voorkeur gaat toch uit naar preventie. Soms bel ik jongeren zelfs uit hun bed en dan zeg ik: hé, moet je niet gaan werken?"

"Ze zijn een bedreiging voor voorbijgangers ook al doen ze niets. Ik denk dat het geldt voor iedere groep. Wij Antillianen zijn nogal uitgesproken. We praten met de handen, we lachen hard. Bij vier of vijf man in een groep is het snel luidruchtig. Mensen kunnen daar niet zo heel goed tegen. Ze ervaren het soms als bedreigend, terwijl dat helemaal niet zo is. Er is alleen sprake van een ander soort cultuur."

nieuws

Veiligheid