“Wat we nu zien zijn drie soorten Polen. De eerste groep is de groep die seizoensarbeid doet, die zijn hier dan twee á drie maanden. Zij komen soms ieder jaar opnieuw. De tweede groep is de Pool die hier een tijd werkt, en dan tussentijds telkens met verlof is in Polen, om bij het gezin te zijn. Sommigen daarvan hebben we al 8 á 9 jaar in dienst. En de derde groep zijn er die wat minder binding hebben met Polen en voor vast blijven; van de 6.000 Polen die ik onder contract heb gehad zijn dat er 10 geweest. Daar hoeven we het dus niet meer over te hebben”. Volgens Van Heugten kan dat nog wel veranderen. “Voor de groep Roemenen en Bulgaren is dat een heel ander verhaal. Die zullen zich hier veel meer permanent willen vestigen. Ik vind het ook terecht dat de overheid voor die groep voorlopig een pas op de plaats heeft gemaakt.”

Momenteel kampen gemeenten met problemen in de huisvesting van de Polen. Van Heugten kent ook de situatie in Duitsland. “In Duitsland is er wel een oplossing gevonden, maar ik denk dat we die niet moeten kopiëren. Daar is het toegestaan dat bijvoorbeeld bouwvakkers in containers bij de bouwplaats of fabriek slapen. In Nederland kennen we dat soort regelgeving alleen in de tuinbouw. In de metaal en bouw is zoiets verboden. In Nederland zouden we aan de rand van de stad moeten kijken naar bedrijfsterreinen, en daar voor de komende jaren tijdelijke huisjes met voorzieningen moeten bouwen. Die zogenaamde COA units kunnen we goedkoop en gecertificeerd bouwen, en ik weet dat mijn Poolse werknemers daar graag gebruik van zouden maken. ‘De Pool’ is hier maar tijdelijk en wil zo goedkoop mogelijk wonen”. Bestuurders hebben alleen moeite om dat te verkopen aan inwoners die jaren moeten wachten op een woning. Hoe verkoop je het dat een Pool wel een woning krijgt, en een Nederlander moet wachten. Toch denk ik dat dat een verkeerde voorstelling van zaken is, omdat ik het heb over tijdelijke woonunits met alleen de basisvoorzieningen”.

Van Heugten constateert ook een groot gebrek aan kennis bij de overheid. “Volgens mij weten ze vaak gewoonweg niet waar ze over praten, omdat veel Polen niet voorkomen in de databestanden”. Ze kennen de problemen niet, en zoeken mede daarom niet doelgericht naar een oplossing. Paradoxaal genoeg is in Polen zelf wel een goede oplossing gevonden. “Omdat ongeveer 2 miljoen Polen voor de arbeid emigreren, is ook daar weer een grote behoefte ontstaan aan ‘handjes’. Daar wordt die opgevuld door mensen uit de Oekraïne en Wit-Rusland. Maar als ik in Polen een bouwvergunning wil voor huisvesting, dan sta ik na uur weer buiten en kan ik beginnen met de aanleg. Ook op dat vlak kunnen we dus nog veel leren van de Polen”.