• De arbeidsdeelname van Turkse, Marokkaanse, Surinaamse en Antilliaanse/Arubaanse vrouwen is de laatste jaren sterk gestegen. Hoewel zij daarmee de trend volgen van toenemende arbeidsdeelname onder autochtone 'Nederlandse' vrouwen, bestaan er nog steeds grote verschillen.
• Binnen de beroepsbevolking zijn de verschillen tussen Surinaamse en Antilliaanse/Arubaanse vrouwen enerzijds en autochtone vrouwen anderzijds het kleinst: de Surinaamse vrouwen zijn hier koploper met een percentage werkenden van 58%, daarna volgen de autochtone vrouwen met 54% en de Antilliaanse/Arubaanse vrouwen met 49%.
• Bij de Turkse en Marokkaanse vrouwen is daarentegen slechts sprake van een relatief kleine groep werkenden van 22% respectievelijk 17%.
• Onder de allochtone vrouwen bepalen de verblijfsduur en de leeftijd waarop men migreerde in belangrijke mate de kans op het hebben van werk. Zo hebben vertegenwoordigers van de tweede generatie - die in Nederland zijn opgegroeid - de meeste kans op werk, terwijl die kans voor nieuwe migranten uit Turkije, Marokko, de Antillen en Aruba zeer laag is.
• Surinaamse en Antilliaanse/Arubaanse vrouwen vormen relatief vaak een eenoudergezin. Voor Surinaamse vrouwen heeft dit veel minder negatieve effecten op de kans dat zij werken dan voor Antilliaanse en Arubaanse vrouwen.
• Voor alle groepen allochtone vrouwen geldt: hoger opgeleiden hebben vaker werk dan lager opgeleiden.
• Beleid gericht op het specifieke karakter van de weg van allochtone vrouwen naar werk is nodig om bestaande en toekomstige belemmeringen op te heffen en positieve ontwikkelingen te versnellen. Daarbij kan gedacht worden aan herintredingsprogramma's voor de arbeidsmarkt, een gericht aanbod voor kinderopvang en inburgeringsprogramma's met moedervriendelijke agenda's.