• Nederland telde in 2003 ruim 115.000 niet-westerse allochtonen van 55 jaar en ouder. In 2020 zal dit aantal zijn verdrievoudigd.
• Van de Turkse en Marokkaanse ouderen heeft een ruime meerderheid, 67% en 86%, een laag inkomen. Onder Surinaamse en Antilliaanse ouderen is dit bij een grote minderheid het geval.
• Veel Turkse en Marokkaanse ouderen spreken slecht of geen Nederlands. Dit geldt met name voor de vrouwen, die hierdoor bij contacten met hulpverleners aangewezen zijn op de hulp van partners of kinderen.
• Slechts een minderheid van de allochtone ouderen wil terugkeren naar het land van herkomst. Dit geldt voor 11% van de Turkse ouderen, 13% van de Marokkaanse, 16% van de Surinaamse, 24% van de Antilliaanse en 35% van de Molukse ouderen.
• 46% van de Turkse, 57% van de Marokkaanse en 25% van de Surinaamse ouderen kent ernstige fysieke beperkingen. Bij de Antilliaanse ouderen is dit 12%, bij de Molukse 11% en bij de autochtone ouderen 15%.
• Ongeveer de helft van de zelfstandig wonende Marokkaanse 55-plussers en 30% van de Turkse ouderen ontvangt informele hulp, veelal van thuiswonende kinderen of de partner. Bij andere groepen ouderen ligt dit percentage lager: 21% van de Surinamers, 10% van de Antillianen, 17% van de Molukkers en 10% van de autochtonen.
• Bijna één op de vijf Surinamers en autochtonen van 55 jaar en ouder maakt gebruik van de thuiszorg. Bij de Turken, Marokkanen, Antillianen en Molukkers is dit gebruik vele malen lager. Dit komt enerzijds door de nog relatief jonge leeftijd van de allochtone ouderen, anderzijds door de beschikbaarheid van informele zorg van familieleden.