• Klassieke allochtonen verhuizen in toenemende mate vanuit de concentratiewijken naar de suburbane gemeenten. Omdat zij veelal tot de allochtone middenklasse behoren, kan een groot deel van de suburbanisatiestroom als een ‘zwarte vlucht’ bestempeld worden.
• Vooral Almere is een erg populaire bestemming voor zowel de Caribische groepen als de Mediterrane groepen.
• De Surinamers zijn momenteel nog veruit de grootste klassieke allochtonengroep die richting de regio vertrekt. Toch is er ook onder Marokkanen en Turken een toenemende suburbanisatietendens te bespeuren, ondanks de slechtere maatschappelijke positie van deze groepen.
• Surinamers verhuizen vooral naar Almere omdat hier de woonambities makkelijker verzilverd kunnen worden dan in Amsterdam. Surinamers zijn op zoek naar een betaalbare (koop)woning met een tuintje in een veilige en rustige woonomgeving. Zij verschillen hiermee niet van de doorsnee vestigers in Almere.
• Nog onduidelijk is of het vertrek van de allochtone middenklasse een negatief effect heeft op de participatiekansen van de minder welvarende achterblijvers. Desondanks is het huidige (herstructurerings)beleid wel gericht op het behouden van middengroepen – zowel allochtoon als autochtoon – voor de centrale steden door de wooncarrière mogelijkheden voor deze middengroepen te vergroten.
• Over de gevolgen van de ‘zwarte vlucht’ voor de suburbane gemeenten is vooralsnog niet veel bekend. Eén van de meest zichtbare gevolgen van de ‘zwarte vlucht’ is momenteel de toenemende concentratie van Surinamers, Antillianen en Marokkanen in Almere.

Aanbevelingen
• Een grootschalig onderzoek naar verhuismotieven en push- en pullfactoren die meespelen in de ‘zwarte vlucht’, is noodzakelijk. Hierdoor is een beter beeld te krijgen over de achtergronden van de ‘zwarte vlucht’.
• Gebleken is dat het lokale netwerk een bepalend element vormt in de wens om weer terug te verhuizen naar Amsterdam. De vraag is in hoeverre een remmende werking uitgaat van het lokale netwerk en de (vooralsnog) beperkte aanwezigheid van etnische voorzieningen in de suburbane gemeenten. Hierbij zijn vooral de Mediterrane groepen interessant, gezien de grote gerichtheid op de eigen groep. Omdat Turken en Marokkanen in toenemende mate suburbaniseren, is het de vraag of deze huishoudens een hogere mate van structurele en sociaal-culturele integratie kennen, dan de achterblijvers in de concentratiewijken.