• Redenen van migreren uit Nederland wijzen in twee richtingen: economisch-sociaal-maatschappelijke deelname en cultuur-religieuze mogelijkheden. Een aanzienlijk aantal van de Somalische groep ervaart op beide gebieden een dusdanige dwang, begrenzing, en beperkte vrijheid in Nederland dat zij verhuisden naar Groot-Brittannië.
• Plannen voor retourmigratie naar Nederland zijn er nauwelijks bij de volwassen respondenten. Maar kinderen en jongeren die niet kunnen aarden in de islamitisch georiënteerde wijk waar het gezin nu woont in Engeland, willen vrijwel zonder uitzondering terug naar Nederland dat zij als hun vaderland beschouwen.
• Op het gebied van arbeidsparticipatie en educatiemogelijkheden in Nederland ervaren Somalische mannen, die relatief hoog waren opgeleid in Somalië, een teleurstelling. Het Nederlandse allochtonenbeleid is betuttelend, dat mensen niet gepusht worden tot zelfontplooiing en dat hen alle eigen initiatief tot opleiding en arbeidsdeelname wordt ontnomen. Vrouwen noemen het ontbreken van een sociaal netwerk.
• Afnemende tolerantie is een regelmatig terugkerend motief om te verhuizen. Ook Vrijheidsbeperking op gebied van religie, normen en waarden, en cultuuroverdracht en de beperking op de ontplooiing van de eigen (islamitische) identiteit en het gevoel in Nederland niet geheel zichzelf te kunnen zijn buitenshuis spelen een rol.
• Nederland ervaart men als een land dat tolerantie belangrijk vindt, maar niet wanneer het de allochtonenkwestie betreft. De praktisering van het islamitische geloof en de mogelijkheid de kinderen op te laten groeien binnen de normen en waarden van de eigen cultuur, ook buitenshuis, stuit regelmatig op zoveel weerstand, dat voor een aanzienlijke meerderheid de wetenschap dat in Engeland een grote islamitische gemeenschap die volgens tradities leeft, een van de belangrijkste motieven van verhuizen is.
• In Groot-Brittannië ervaart de doelgroep geen opgelegd integratiebeleid. Er wordt minder nadruk gelegd op een op assimilatie gericht integratie- en inburgeringbeleid, maar meer op eigen verantwoordelijkheid en ideeën, en op competentie in plaats van op tekortkomingen. Het overnemen van taal, cultuur, normen en waarden, en omgangsvormen wordt niet, zoals in Nederland, als een voorgeschreven wet ervaren, en de mogelijkheid bestaat om naar etnische herkomst samen te leven in een wijk waar men ondersteuning en betrokkenheid ervaart van een omvangrijk Somalisch netwerk.
• Ten slotte blijkt het Nederlandse gereguleerde verzorgingsstelsel in strijd met de volksaard van Somaliërs. In landen, als Australië, de Verenigde Staten, en Groot-Brittannië, waar een meer economisch liberale samenleving bestaat, voelt de van oudsher nomadische doelgroep zich klaarblijkelijk meer thuis.