In het boek laat Jurgens zien dat sommige Marokkaanse jongens zich ontwikkelen tot gewetenloze prinsen: zij hebben nauwelijks verantwoordelijkheidsgevoel. Onder andere verstoorde gezagsverhoudingen in het gezin en een opvoeding met achterdocht ten opzichte van Nederland spelen hierbij een rol. Zij grijpen op elkaar in en gaan een noodlottige verbinding aan met elkaar. De explosieve samenloop van omstandigheden zorgt dat in de achterstandswijken een Marokkaanse onderklasse groeit. Deze onderklasse geeft Nederland de schuld van haar kansarme status. Jurgens is het hier niet mee eens.

De schrijfster geeft aan dat de overlastgevende jongens en hun ouders ook zelf verantwoordelijkheid moeten nemen voor hun gedrag. Het is tijd om de Marokkaanse jongens en hun ouders te beoordelen op hun keuzes, daden en prestaties net als elke andere Nederlander. De overheid kan hierbij een prikkelende rol spelen. Jurgens doet enkele beleidsaanbevelingen waaronder: