Nadat radicaal-islamitische terroristen in binnen- en buitenland aanslagen pleegden, riepen journalisten, politici en vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties moslims publiekelijk op zich te distantiëren van on-Nederlandse gebruiken.

Dit idee is echter nauwelijks terug te zien in het beleid, concludeert onderzoeker en politicoloog Marcel Maussen van de Universiteit van Amsterdam. De beleidsmakers geloven niet dat zij een ’Nederlandse islam’ kunnen afdwingen, omdat moslims zich bij geloofsgenoten in andere landen betrokken voelen. Ook zijn hun steden al zo multi-etnisch en -religieus dat zij het onpraktisch vinden om aanpassing aan ’de Nederlandse cultuur’ te eisen. In plaats daarvan proberen zij bij alle inwoners van hun steden het gevoel aan te wakkeren dat die ’Zaandammers’ zijn of ’Utrechters’.

Sommige politici eisten in het openbaar een verbod op moskeebouw in ’afwijkende’ stijl, sluiting van islamitische scholen en radicale moskeeën, het weren van gemeenteambtenaren met een hoofddoek of een verbod op imams uit het buitenland. Maar zelden kwam het tot een serieus beleidsvoorstel. Alleen de Rotterdamse wethouder Pastors – inmiddels raadslid – probeerde een verbod in te stellen op te uitheemse moskeeën. Zijn plan liep stuk op politiek verzet en juridische bezwaren.

Bestuurders vinden overwegend dat moslims recht hebben op gelijke behandeling. Ze letten wel op dat zij niet alleen de gevestigde islamitische orde steunen, maar ook nieuwe initiatieven zoals een ’Vrouwenmoskee’ in Amsterdam. De moord op Van Gogh is vooral aanleiding geweest om islamitische organisaties te versterken en moslimjongeren op allerlei bijeenkomsten een ’klankbord’ te geven.

nieuws

Integratie > Religie en cultuur

Religie en cultuur algemeen