Naast een ruimere bijstand aan slachtoffers van gedwongen huwelijken, moet voorlichting over huwelijksdwang ook deel gaan uitmaken van het inburgeringsexamen in het buitenland.

Dat staat in de notitie ’Eerste hulp bij huwelijksdwang’ van de Adviescommissie voor vreemdelingenzaken (ACVZ). De commissie heeft, op verzoek van coördinerend minister Verdonk (vreemdelingenzaken), uitgewerkt hoe de overheid het probleem van huwelijksdwang zou moeten aanpakken.

Het kabinet heeft, ondanks eerder aandringen van de ACVZ, altijd geweigerd de mogelijkheden tot bijstand door ambassades en consulaten te verruimen. Dat is volgens de commissie ’een ernstige beperking van de uiterst wenselijke hulpverlening’. Het gaat om vrouwen die via huwelijksdwang naar Nederland komen én vrouwen die vanuit Nederland in het thuisland gedwongen moeten trouwen.

Harde cijfers zijn er niet. Toch concludeerde de ACVZ vorig jaar, na onderzoek van de VU in Amsterdam, dat het probleem groot genoeg was om stevig op in te zetten. Gedwongen huwelijken komen met name voor in hindoestaanse, Marokkaanse en Turkse gemeenschappen.

Zo ’ruikt’ ambassadepersoneel soms dat een importbruid gedwongen wordt naar Nederland te komen, zegt Hans van Miert, secretaris van de ACVZ. „Maar huwelijksdwang is geen weigeringsgrond. En als dat wel zo was: hoe bewijs je het dan? En loopt die vrouw dan geen groot gevaar, als ze terugkeert naar haar gemeenschap?”

Naast gedwongen huwelijken is ook achterlating een probleem dat meer aandacht verdient, meent de ACVZ. In landen als Turkije en Marokko melden zich regelmatig vrouwen bij ambassades, die door hun echtgenoot zijn achtergelaten zonder papieren. Zij krijgen vaak geen bijstand, omdat ze niet over de Nederlandse nationaliteit beschikken of dit niet kunnen bewijzen.

De commissie ziet huwelijksdwang en achterlating als een vorm van huiselijk geweld. Een onderwerp waarop het kabinet zeer gespitst is. Daarom snapt de ACVZ niet dat de normen voor bijstand niet kunnen worden bijgesteld.

In de notitie staat dat signalering, preventie en hulpverlening in één hand moet komen. Nu is vooral de hulpverlening nog te vaak versnipperd over meerdere gemeentelijke diensten. Omdat huwelijksdwang valt onder familie- en eergerelateerd geweld, moet de hulp worden ondergebracht bij de Advies- en Steunpunten Huiselijk Geweld. In alle 35 steunpunten, waarvan sommige nog in oprichting zijn, zou iemand speciaal moeten worden belast met hulpverlening aan tot huwelijk gedwongen personen.

nieuws

Integratie > Religie en cultuur

Huwelijksmigratie