Utrecht kiest voor een eenduidig integratiebeleid gericht op de ontmoeting tussen allochtoon en autochtoon, sociaal culturele vernieuwing en het bestrijden van achterstand. Tweezijdigheid staat hierbij centraal; zowel allochtonen als autochtonen moeten een inspanning leveren om te komen tot succesvolle integratie. Het tweezijdige integratiebeleid krijgt vorm door drie interventies, de drie T’s: Toerusting, Toegankelijkheid en Toenadering.

De individuele migrant wordt toegerust om in de samenleving zelfstandig en volwaardig te kunnen functioneren. Utrecht creëert de voorwaarden waardoor de nieuwkomers het inburgeringstraject kunnen doorlopen. Bij toegankelijkheid gaat het in Utrecht om wat oorspronkelijk is bedoeld met interculturalisatie. Nederlandse organisaties moeten er werk van maken om ook nieuwe groepen burgers afgestemde producten en diensten te leveren. Ten tweede moeten zij hen in het eigen personeelsbestand een evenredige plek geven. Toenadering betekent uitwisseling, dialoog en ontmoeting van de verschillende culturen die deel uitmaken van onze samenleving. Het brengt sociale en culturele vernieuwing van de Nederlandse cultuur.

Het is belangrijk de resultaten van het integratiebeleid beter te sturen en te beoordelen. Daarom moeten doelstellingen worden aangescherpt, heldere afspraken worden gemaakt, de monitoring worden verbeterd en de verantwoording worden aangescherpt. Daarnaast moet de positionering van het integratiebeleid worden verankerd. Het integratiebeleid vereist een integrale aanpak en gaat ten eerste het college van B&W aan. Ook kan binnen de ambtelijke programmaorganisatie efficiënter worden samengewerkt. Maatschappelijke organisaties als het MIU, Saluti en migrantenzelforganisaties participeren in beleidsontwikkeling en zijn partner in de uitvoering van het beleid. Dit zorgt voor een groot draagvlak binnen het beleid.

01/11/2004

publicatie

Integratie

Integratie algemeen