• De lange duur van de asielprocedure blijkt voor veel Afghanen van negatieve invloed op het integratieproces. De lange periode van onzekerheid, de beperkte mogelijkheden tot ontplooiing en het gebrek aan privacy in de asielzoekerscentra leiden in veel gevallen tot psychische klachten.
• Terugkeerprogramma's van de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) voor de wederopbouw van het land zijn nog niet echt van de grond gekomen. De bereidheid tot vrijwillige terugkeer met behulp van deze programma's is nog beperkt.
• Veiligheid staat bij eventuele terugkeer voorop, maar hangt ook af van de beschikbaarheid van werkgelegenheid, huisvesting, onderwijs en gezondheidszorg.
• Degenen met een vaste verblijfstitel in Nederland die kunnen kiezen tussen blijven of terug gaan, zullen waarschijnlijk eerder kiezen voor een tijdelijke terugkeer met behoud van het verblijfsrecht en/of de Nederlandse nationaliteit, dan voor definitieve. Een belangrijke afweging om te blijven of terug te gaan is de toekomst van de kinderen, die in Nederland waarschijnlijk een beter bestaansperspectief hebben dan in Afghanistan.
• De groep heeft de ambitie en de wilskracht om er in Nederland het beste van te maken. Een indicatie hiervoor is dat een hoog percentage kinderen hier een hogere studie volgt.
• Afghanen slagen er niet in hun economische ambities op de Nederlandse arbeidsmarkt te realiseren. Deels houdt de zwakke arbeidsmarktpositie verband met persoonlijke factoren: zwakke geestelijke of fysieke gezondheid, beperkte beheersing Nederlandse taal, geen opleiding of werkervaring in Nederland. Ook werkgevers zijn nog onvoldoende op de hoogte van dit arbeidspotentieel.