• De participatie en de motivatie bij oudkomers en gezinsherenigers en -vormers zijn onvoldoende. Veel gezinsvormers en -herenigers worden in Nederland opgenomen in de aanwezige eigen etnische groep. Dit blijkt op de lange duur een sterk blokkerende en demotiverende werking te kunnen hebben op de inburgering.
• Emancipatieprocessen van de groep in zijn geheel en voor vrouwen in het bijzonder zijn nodig om zwaarwegende belemmeringen tot inburgering weg te nemen. Mannen spelen een sleutelrol in de emancipatie van vrouwen en beleid dient daarom meer dan nu toe op hen gericht te zijn.
• Niet alleen autochtone Hagenaars, maar de etnische groeperingen onderling zijn onvoldoende bereid om voor elkaar open te staan.
• Den Haag ontwikkelt zich meer en meer tot een gesegregeerde stad. Culturele segregatie blijkt voornamelijk problematisch wanneer deze gepaard gaat met sociaal-economische segregatie in buurten en wijken.
• Wat de doelstellingen van het inburgeringsbeleid zijn en welke criteria daarvoor van toepassing zijn, is onvoldoende duidelijk voor de Haagse gemeenschap. De doelstellingen sluiten onvoldoende aan bij de ervaring van oud- en nieuwkomers in de praktijk.
• De samenwerking en de afstemming tussen de gemeente en betrokken organisaties en de organisaties onderling is onvoldoende. Een overkoepelende visie en regie ontbreken ten aanzien van beleid, uitvoering en de belevingswereld van de doelgroep en de Hagenaars in het algemeen.
• De landelijke regelgeving werkt belemmerend en schiet door in haar uitwerking wat betreft bureaucratie en financiering. De verwachte uitwerking van de nieuwe regelgeving schetst een zorgelijk beeld voor de toekomst van inburgering in Den Haag.